Πριν από είκοσι περίπου χρόνια κλείσανε τα εργοστάσια της περιοχής. Μαζί με τη θλιβερή πρωτιά στους καρκίνους και την αφόρητη δυσοσμία τους, πήραν και χιλιάδες θέσεις εργασίας, "δώρο" στους νέους "παραδείσους" κακοπληρωμένης εργασίας. Εμείς, κάτοικοι αυτής της γωνιάς της πόλης, πιστέψαμε πως τουλάχιστον θα ανασαίνουμε στους καιρούς της αποβιομηχάνισης. Για είκοσι σχεδόν χρόνια βλέπαμε κλειστό το δρόμο για την παραλία, αλλά δεν σκουπίζαμε πια θειάφι στις αυλές και στα μπαλκόνια μας. Κι όμως... λίγο πριν δούμε το δρόμο για την παραλία να ανοίγει και μια πρωτόγνωρη βόλτα στη θάλασσα να εμφανίζεται στις γειτονιές μας, η βρώμα ήταν και πάλι εδώ. 

Η εφαρμοζόμενη μνημονιακή πολιτική έχει παγιώσει τον θεσμό του «μόνιμου αναπληρωτή» και του «ελαστικά εργαζόμενου» που, σε συνδυασμό με το συνεχιζόμενο καθεστώς των μηδενικών διορισμών, συρρικνώνει και υποβαθμίζει στον ύψιστο βαθμό το δημόσιο σχολείο εις βάρος μαθητών και εργαζομένων. Η καθυστέρηση στις προσλήψεις όλων των αναπληρωτών για την πλήρη κάλυψη του εβδομαδιαίου προγράμματος, η μερική κάλυψη της Παράλληλης Στήριξης κ.ά. αποτελούν χαρακτηριστικά παραδείγματα καταπάτησης των μορφωτικών δικαιωμάτων των μαθητών και λειτουργούν ισοπεδωτικά για την ποιότητα της παρεχόμενης εκπαίδευσης.

Όλοι την Τετάρτη, 21 Φεβρουαρίου 2018, στις 6:00μμ στην Κοραή και στην πορεία στο Υπ. Οικονομικών και τη Βουλή.Καμιά λαϊκή κατοικία και περιουσία στα χέρια των τραπεζών και του κράτους. Κατάργηση των ηλεκτρονικών πλειστηριασμών.Να καταργηθεί το νέο ιδιώνυμο σε βάρος των αγωνιζόμενων ενάντια στους πλειστηριασμούς

Ο Σύλλογός μας καλεί τους αδιόριστους-αναπληρωτές συναδέλφους σε συζήτηση-ενημέρωση στις 21 Φεβρουαρίου, ώρα 6.00 μ.μ., στο 36ο Δημοτικό Σχολείο Πειραιά (Τζαβέλλα και Αλεξάνδρου 1). Η αδιοριστία χιλιάδων συναδέλφων είναι ένα από τα πιο ακανθώδη προβλήματα που αντιμετωπίζει η δημόσια εκπαίδευση και η κοινωνία συνολικά. Κάθε χρόνο αναπληρωτές και ωρομίσθιοι εκπαιδευτικοί βρίσκονται σε καθεστώς εργασιακής ανασφάλειας και ομηρίας, αναμένοντας μια ολιγόμηνη σύμβαση εργασίας. Οι ίδιοι αδυνατούν να κάνουν τον προσωπικό και τον οικογενειακό τους προγραμματισμό, αναζητώντας τον μισθό της επιβίωσης σε κάθε γωνιά της χώρας, καλύπτοντας επί χρόνια πάγια κενά, ενώ στην πραγματικότητα αναπληρώνουν τον εαυτό τους.